Konposizio honek Aita Donostiaren sorkuntza-gailurra irudikatzen du, eta bere obrarik anbiziotsuena eta landuena izateaz gain, garrantzi handienekoa ere bada. Orkestra sinfonikorako, koru hirukoitzerako eta ahots bakarlarirako konposatutako obra honek aurrekaririk gabeko sakontasun artistikoa lortzen du, konpositorearen musika-hizkuntzaren heldutasuna eta soinu-aukera berriak esploratzeko gaitasuna erakutsiz. Bertan garaiko abangoardia musikal aurreratuenen eragina ikus daiteke, batzuetan politonalitatea eta bitonalitatea bezalako teknikak erabiltzera iritsiz.

Aita Donostiaren Les trois Miracles de Sainte Cécile aurreko lanaren arrakastan du jatorria La vie profonde lanaren sorrerak. Honen estreinaldiaren ondoren, Donostiak 1926rako oroitzapenezko proiektu berri bati ekitea erabaki zuen, urte horretan ospatzen baitzen San Frantzisko Asiskoaren heriotzaren zazpigarren mendeurrena. Horregatik, Henri Ghéoni santuaren bizitzari buruzko lan bat idazteko iradoki zion Donostiak, eta antzerkigileak onartu egin zuen eskaera hori. Testu horretan oinarrituta, Donostiak Ilustrazio Musikalak konposatu zituen, Frantziskori egindako omenaldi musikal gisa.